Om Anders Haga, Myllarguten, Per Bulko, Rekveen og Lofthusen – «Gamle-Hag’inn» utgjeve i «Or gòmmòl ti : evuntyr aa segne aa stubba tao Vossastrondne», 1917.

«Han Gaml-Andris Haga va beste spelemann» so fanst ai ti. Han gjekk frikar pao adle markn’a lande rundt. Adle dai beste spelemen’ne va han hjao, å lærde slaott’ne dairans. Han lærde adle dai slaotte han kunde komma yve. Kor mange han kunde, è da ingjinn so vait, men han spelte pao fira aa kju’ù (24) stidlinga.

Spele hans skulde vè framifrao mend’an va pao sitt besta. Da va han so lærde upp både Rèkv’inn aa Lofthus’n aa han Pèr Bùlko, aa hjao dai va Mylnargut’n å lærde slaott’ne hans. Da skulde vè da so sette nerk i Mylnar’n og.

«Da è mè felinne so mè ai ung gjenta; du liti fara fint å vart i fystne; da nytta kje te gao for bust pao», herma dai étt’an Andris.

Han va so opinn tao seg, å fælù te skratla å skraola pao, valnæ naor han hadde i hòvæ. Han møtte te Vinja bruradagane étte han va so gammadlà han va uppheld’n spela i brudlaup. Dao fekk han tao flasko hjao brudlaupsfolkjæ, å dao va da gjelg i’an.
«Hoyr no! No skulja de fao hoyra tao læreguto mine!» sa han, naor spelemen’ne toke te spelte. Da va han so hadde lært dai upp, å han briska seg fælt naor han tytte dai gjore da godt.

Ain bruradag gapte han aa skratta, so han gapte kjèkabaine or Ié. Han vatt staoande å gapa mè kjeftæ i hailspenning. Dao va dar ain so stoytt’an unde hòko, so kjekabaine gjekk i le attù. «No ska du ha takk! No va du kar’n sin !» sa han Andris, å so bar da i skratting lika fælt.

Jau, han fekk hoyra maistar’n sin pao slutt’n. Han kom te fao høyra Mylnargut’n pao Skrumpastovinne pao Vangjæ. Naor Mylnar’n hadde spelt ai stund, saoge dai kje han Andrig attù. Han hadde krekje seg innum bore å sat dar aa grèt. So spure dai ka han grèt fy. «Å, no slaott’ne mine komne i hend’na pao ain mann so è yve adle eg ha haurt,» sa han. Han va radt doyvdù. Dao va han ørgarnmadlù aa mestù blindù.

Her è nokko slaotte étt’an pao Vossabygdo endao. Dai kadla dai Haga-slaott’ne. Dai e fine, aa so ser fadlige ai lais. Da va han Brita-Las so hadde fengje lært dai tao’an te sluttnings han levde, aa han lèt han Sjur, sòn sin, fao læra dai.

Eg minnist eg va radt lit’n. Ho mor bringa meg upp i Hagjinn te han Andris me mjelk aot’an jolaftan. Da va so smaott mè’an. Han budde aaleinaa uppi ai Iitæ hytta. Dao vatt’an so gjildù. Eg skulde fao sjao felo hans. So tok han aa vilde spela litevetta, men da vatt ikkje nokko tao da. Han va for gammadlu aa skjeltù».

Transkripsjon av Olav Sataslåtten

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s